Loading...

22, ఫిబ్రవరి 2017, బుధవారం

నాకు నచ్చిన కథ



                                                              నాకు నచ్చిన కథ
మనుష్యులకు ఇతరగ్రహవాసుల గురించి తెలియకపోవచ్చు. ఇతర జంతు జాతి గురించి తెలియకపోవచ్చు. కానీ మనిషి గురించైతే మనిషికి తెలిసే ఉండాలికదా! కనీసం తను జీవించే సమాజంలో మనిషి
గురించైనా తెలిసుండాలి. వారి మనస్తత్వం గురించి తెలిసుండాలి. వారి గుణగణాల గురించి తెలిసుండాలి. ఒకానొక పరిస్థితిలో వారెలా ప్రవర్తిస్తారో ఊహించేటపుడు తాను చూస్తున్న దినవారీ జీవితాన్ని దృష్టిలో
పెట్టుకోవాలి.
ముఖ్యంగా కథ వ్రాసేవారికి ఈ మాత్రం జాగ్రత్త లేకపోతే కథలు వస్తాయి, పోతాయి లేదా అప్పటికప్పుడు సంచలనాలు సృష్టించినా, మనసును తాకకుండా తాలు రాలిపోయినట్లు రాలిపోతాయి.
సమాజం లేదా వ్యక్తి యొక్క ఆలోచనా స్థాయిని ఎదిగేలా చేసేది సాహిత్యం. అందులో కథా రచన కీలకమైనది. అందరినీ అన్ని పరిస్థితులలోనూ ఆకట్టుకునేది.
ఒక మొక్క ఎదుగుదలను మనం కాంక్షించినపుడు ఆ మొక్కకు చీడ పీడలు రాకుండా మందులు చల్లడం ఎంత ముఖ్యమైనదో, అంతకన్నా ముఖ్యమైనది దానికి కావలసిన ఎండా, నీరు, ఎరువులూ
సమయానికి అందించడం.
అదే విధంగా ఆలోచనాస్థాయి ఎదుగుదలను మనం కాంక్షించినపుడు అందులో ఉన్న చెడును ఎత్తిచూపడం, పరిష్కారం కోసం అన్వేషించడం చేయడం ఎంత ముఖ్యమైనదో, అంతకన్నా ముఖ్యమైనది
దానికి కావలసిన మంచి ఆలోచనలను పెంపొందించడం, సరైన దారులు వెదకడమూ.
మందులు మాత్రమే చల్లుతూ పెంచుతున్న కూరలు ధాన్యాలు ఇప్పుడు మనిషి ఆరోగ్యానికి ప్రాణాలకూ ఎలా ప్రమాదకరంగా తయారైనాయో, అదేవిధంగా చెడు యొక్క అన్వేషణ, ఆవిష్కరణ, విశ్లేషణ
లను మాత్రమే రంగురంగులలో రకరకాలుగా చేస్తూ పోవడం వల్ల సమాజం/వ్యక్తి యొక్క ఆలోచనాస్థాయి రోజురోజుకీ స్వార్థమే పరమార్థంగా, పగలు పెంచుకోవడం/తీర్చుకోవడమే ప్రధానంగా, 'నేను' చుట్టూ
కేంద్రీకృతం కావడమే పరమావధిగా దిగజారుతోంది.
మనం చూసిన, చూడగలిగిన సమాజం నుంచి పాత్రలను మలిచి, మనిషి లోపల, మనుషుల మధ్యన ఉండే సహజమైన వాతావరణాన్ని చిత్రించిన కథ సాక్షి ఆదివారం నవంబరు ఇరవై (20-11-2016) న నేను చదివినకథ.
" లెక్కంటే లెక్కే."
వ్రాసినవారు ప్రసిద్ధ కథకులు, అనువాదకులు అయిన గుత్తి (జోళదరాశి) చంద్రశేఖరరెడ్డిగారు. ఇది బళ్ళారి మాండలీకపు సొగసుల తెలుగు కథ. బళ్ళారి ఇప్పుడు కర్ణాటకలో ఉన్నా, ఒకప్పుడు ఆంధ్రప్రాంతానికి చెందినదే
 నని అందరికీ తెలిసుండకపోవచ్చు.
  కథ లో స్వామి బసవయ్య అందరివంటి సాధారణమైన మనిషి. ఒక్కడే ఉంటాడు. చేతనైన కూలీ నాలీ చేసుకుంటుంటాడు. తనకు తెలిసిన చిన్న చిన్న వైద్యాలతో ఊరిజనాలను అవసరమైనపుడు
 ఆదుకుంటాడు.  ఇటువంటి పాత్ర మన మధ్య దొరికే సాధారణ మనిషి జీవనయాత్ర.
 మరొకరు కష్టంలో పిలిస్తే ఆగి సహాయం చేయడం, తాను చేసిన పనికి న్యాయమైన వేతనం కన్నా ఎక్కువ ఆశించకపోవడం అనేవి మనందరికీ సర్వసామాన్యంగా మన సమాజంలో కనబడే లక్షణాలే.
 ఎవరికి ఎవరు ఏం చేసినా మనసులో ఇంకేవో వికృతమైన ఆలోచనలే ఉన్నాయట్టు చూపించడం, పనికి తగినట్టు కాక అవసరాలకో , ఆశలకో, పేరాశలకో తగిన సంపాదన లేదని బాధపడడమే ప్రతి వ్యక్తి
 యొక్క ఆలోచనలున్నట్టు లేదా ఉండాలన్నట్టు చూపించడంభార్య చనిపోయిందనో పిల్లలు చూడలేదనో ఏదో ఒక విషయానికి ప్రతి పాత్రా(మనిషీ) కుంగిపోయినట్టుగా చూపించడమే సున్నితత్వం అన్నట్టు
 చూపించడం ఈ కాలంలో మనము చదువుతున్న అనేక మహామహా రచయితల బలహీనత.
అలా కాకుండా...
 ఒక మనిషికి ఒక మనిషి తనకు తెలిసిన విషయాలలో సాయంచేయడం బ్రతికి ఉండడమంత సహజమైన విషయమని, సంపాదన లేకపోవడం కాక ఆత్మ గౌరవం లేకపోవడం చిన్నతనంగా భావించడం
 అనేది పరిపక్వతకు గుర్తింపని, ఇంట్లో ఉన్న కన్నవాళ్ళు, కట్టుకున్నవాళ్ళే కాక మిగిలిన వాళ్ళూ మన వాళ్ళనుకునే సున్నితత్త్వం ఉంటే ఎప్పుడూ ఎక్కడా కుంగిపోవలసిన అవసరం లేదని ఈ చిన్న కథ సహజంగా చూపిస్తుంది.
 రచయిత గారికి నా మనఃపూర్వక అభినందనలు.
కథ ఇక్కడ చదవచ్చు. 


2, ఫిబ్రవరి 2017, గురువారం

నా చిన్ని ప్రసంగాలు రెండు.

కొత్తగా ప్రారంభించిన మై ఇండ్ మీడియా లోని స్వరమాలిక వారి కార్యక్రమాల్లో భాగంగా సంక్రాంతి నాడు
సూర్యభగవానుని గురించీ, ఎండ గురించీ నా చిన్ని ప్రసంగాలు రెండు.
ఈ లింక్ లో వినవచ్చు.మై ఇండ్ మీడియా డాట్ కామ్ లో స్వరమాలిక అనే లింక్.
http://myindmedia.com/index.php/2017/01/29/jan-14th-2017-svaramaalika-presented-myindmedia/

3, నవంబర్ 2016, గురువారం

ఎందుకు?

అదంత తీపి దేమీ కాదు
మళ్ళీ మళ్ళీ నెమరేసేందుకు
అంత చేదు తనమూ లేదు
ఒక్కసారే మింగేసేందుకు

మరపురాని ఓ జ్ఞాపకమా!
గుండెలో గూడెట్టి
గొంతులో కెక్కొచ్చి
అడ్డు పడతావెందుకు?
ఊపిరుల్లో నిట్టూరుపువై
చూపుల దారుల్లో తివాచీవై
నిలుచుండిపోతావెందుకు?
----------లక్ష్మీదేవి.

14, ఆగస్టు 2016, ఆదివారం

కథ





తమిళం నుంచి నేను అనువదించిన కథ కొత్తపల్లి పత్రికలో---
http://kottapalli.in/2016/08/%E0%B0%86%E0%B0%AE%E0%B1%86_%E0%B0%8E%E0%B0%B5%E0%B0%B0%E0%B1%81

వాళ్ళు కొంచెం ఎడిట్ చేశారు.

నేను పంపిన వెర్షన్ ఇది.





సుస్మిత హుషారుగా పరుగెత్తుకొని వచ్చి, పూలు కోస్తున్న వత్సల భుజాలు పట్టుకొని ఊపేస్తూ, “అమ్మా, అమ్మా! ఈ కథ భలే ఉంది తెలుసా? చదివావా నువ్వు?” ఏదమ్మా ఏ కథ?”
“ఇదిగో, ‘ఆమె ఎవరు?’ అనే కథ. నేను చదువుతా వినవా?”
అమ్మ ఏమంటుందో పట్టించుకోకుండానే చదవడం మొదలుపెట్టింది సుస్మిత.
“అది హిమాలయాల అంచుల్లో ఉన్న ఒక కుగ్రామం. ఆదివాసుల కుటుంబాలు కొన్ని ఆవాసం ఏర్పరచుకున్నాయక్కడ.  ఆ కుటుంబాలవారిక్కానీ, ఒక చిన్న దీవి లాంటి ఆ గ్రామానికి గానీ బయటి ప్రపంచంతో  ఏ సంబంధమూ ఉండే అవకాశం లేదు.
అందుకేనేమో వారే చీకూ చింతా,  చిక్కులూ లేకుండా స్వతంత్రులై హాయిగా కాలం గడుపుతున్నారు.

ఆ కుటుంబాల్లో ఒకటి గుంబా కుటుంబం. గుంబా, అతని భార్య సిప్పి సంతోషంగా అరమరికలు లేకుండా ఒద్దికగా కాపురం చేసుకొనేవారు. పిల్లలు లేరనే కొరత కనిపించనివ్వకుండా ఒకరికి ఒకరై తోడుగా నిల్చిన ఆ జంట ఆనందాలకు ఆ అడవి నిలయమైంది.

వారి గ్రామంచుట్టూ దట్టమైన అడవి ఉండడం వల్ల కొంత దూరపు ఊళ్ళలోని జనం వేటకోసం ఆ చుట్టుపక్కలకు వచ్చి వెళ్తుండేవారు. అలా వచ్చినవారెవరో తమతో బాటు తెచ్చుకున్న అద్దాన్ని పొరబాటుగా మరిచిపోయి అక్కడే వదిలి వెళ్ళారు.

అలవాటుగా పండ్లకోసం వెదకుతూ అడవిలోకి వెళ్ళిన మన గుంబా కంటపడిందా అద్దం. దాన్ని చేతిలోకి తీసుకొని తిప్పితిప్పి చూసి ఏదో పెద్ద నిధి దొరికినట్టుగా సంబరపడిపోతూ దాన్ని తీసుకెళ్ళి తన గుడిసెలో భద్రంగా దాచుకున్నాడు. అందులోకి మొదటిసారి చూసినపుడు అతనికి చనిపోయిన తన తండ్రి రూపాన్ని చూసినట్టనిపించి, వీలున్నప్పుడల్లా ఆ అద్దాన్ని తీసి చూసుకునేవాడు.

ఇలా ఉండగా, కొన్ని రోజులుగా తన భర్త ప్రవర్తనలో ఏదో మార్పుందని సిప్పికి అనిపించసాగింది. అతనికి తెలియకుండా అతన్ని గమనించసాగింది. దేన్నో పెట్టెలోంచి తీసి తీసి చూస్తున్నాడని, అప్పుడప్పుడూ నవ్వుకుంటున్నాడని గమనించిందే కానీ అందుకు కారణమేమిటో ఆమెకు అర్థం కాలేదు.

ఒకరోజు అతను ఇంట్లో లేనప్పుడు అతని పెట్టె తీసి చూడగా అద్దం కనిపించింది. దాన్ని తీసి చేతిలో పట్టుకొని చూసినప్పుడు అందులో ఒక అందమైన యువతి ముఖం కనిపించింది. సిప్పికి చాలా బాధ కలిగింది. తన భర్తకు తాను కాక ఇంకొక భార్య ఉన్నదని ఆలోచించి ఎంతో బాధపడింది.

గుంబా ఇంటికి రాగానే, “ ఏమయ్యా, ఇన్ని రోజులు నీకింత ఊడిగం చేశానే? నీవు నన్నింత మోసం చేస్తావా? ఇంకొకామెను మనువాడతావా? అంతకు ముందు నన్ను చంపేయవయ్యా” అంటూ వేడి నూనెలో ఆవపు గింజలా చిటపటలాడింది సిప్పి.

ఏమీ ఎఱుగని గుంబా ఏం చేయాలో ఏం చెప్పాలో దిక్కు తోచనట్టు ఉండిపోయాడు. ఉన్నట్టుండి అతనికి ఎందుకో అద్దం గుర్తుకు వచ్చింది. వెళ్ళి చూశాడు. సిప్పి అతన్నే గమనిస్తోంది.

భార్యకు కూడా చూపించాలని గుంబా వెంటనే సిప్పి పక్కగా వెళ్ళి నిలబడి ఇద్దరికి కనిపించేటట్లు అద్దం పట్టుకున్నాడు. ఇప్పుడు అద్దంలో ఇద్దరూ కనిపిస్తున్నారు. ఇద్దరూ ఆశ్చర్యానందాలలో మునిగి పోయారు. మళ్ళీ మళ్ళీ అద్దంలో చూసుకున్నారు, ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. ఫక్కున నవ్వేసుకున్నారు.

హమ్మయ్య! ఒక పెద్ద తుఫాను రాకుండా ఆగిపోయింది.”
“భలే ఉంది కదమ్మా ఈ కథ! అసలు వీళ్ళకు అద్దం అనేదే తెలియదన్నమాట. “ ముసిముసిగా నవ్వుతూ పుస్తకాన్ని మూసేసింది సుస్మిత.
“ఔనమ్మా, నిజంగా చక్కని కథ. ఈ కొత్తపల్లి కథల పుస్తకంలో ఎప్పుడూ మంచి కథలు వస్తాయి కదా.” అంటూ బిడ్డతో పాటు ఇంట్లోకి నడచింది వత్సల.
             --------------------















17, జూన్ 2016, శుక్రవారం

వర్తూరు నారాయణరెడ్డి గారి ప్రసంగం వీడియో, ప్రసంగపాఠం

వర్తూరు నారాయణరెడ్డి గారి ప్రసంగం.(వీడియో లింక్)

ప్రసంగ పాఠం


వర్తూరు నారాయణరెడ్డిగారి ప్రసంగం.
మా ద్వారకీనాథుఁడు నాలుగు వెదురుమొక్కలు తెచ్చిచ్చారు. నాకు ఎందుకు అన్నాను. మాకూ భూమి ఉండిందండి. అరవై ఎకరాలు. మా అన్నదమ్ముల పిల్లలు ఎవరూ చేయడం లేదు. నాకు పిల్లల్లేరు. నేను పోయానని తెలుస్తే నాలుగు  పంపించవయ్యా సంస్కారాలకు వాడుకుంటారు.  అన్నారు. ఇటువంటి దుర్దశకు వస్తిమి మనము. ఎంతసేపూ డబ్బు డబ్బు అంటూ కష్టాల్లో చిక్కుకుపోతున్నాము. మనకు కావలసినదంతా మనదేశంలో ఇదో ఇంతే. ఏ సబ్సిడీ మనకు వద్దు. ఏ ప్రభుత్వపు ఆదరణ, ఋణాలు కూడా వద్దు. మనకు కావలసినదంతా భూమిలో నీళ్ళు ఇంకించుకొనే సామర్థ్యము. హ్యూమస్. సాయిల్ కార్బన్ అంటారు. నాకు కన్నడంలో కొన్ని పదాలు తెలియవు. అసలు నేను తెలుగువాడిని. హైబ్రిడ్ అయిపోయినా. మధ్యమధ్యలో ఆంగ్లం వాడతాను. క్షమించండి. నీళ్ళు భూమిలోకి ఇంకించుకోడానికి సాయిల్ కార్బన్ రెండు శాతం వస్తే గాని వ్యవసాయం నిలదొక్కుకోలేదు. లేకపోతే ఈ డ్యాములు, నాటకాలు వీటివలన జరిగే పని కాదు. మూడు నాల్గు పల్లెల్లో బోర్లు వేస్తున్నారు. ఎనిమిదివందల అడుగులలోతుకూ నీళ్ళు పడడం లేదు. తాగడానికి. వ్యవసాయానికి విడిచేపెట్టండి.
అందుకే ముందు రాబోయే రాజుల్లో ఇంకా సమస్యలు ఎక్కువే అయితాయి. ఏదో కంపెనీలు వ్యవసాయం చేయడమంటున్నారు, కాంటాక్టు చేయడమంటున్నారు. అవన్నీ పెన్నం మీంచి పొయ్యిలోకి పడినట్లే.; కాబట్టి చేయవలసింది స్వయంసేవాసంస్థలు మీరు చాలా మందే ఉన్నారు. వాననీళ్ళను భూమిలోకి పోయేటట్లు చేయడం. భూమిలోకి నీళ్ళు ఇంకుతాయి. రెండు శాతం ప్రకృతిసేద్యం చేయకపోతే, నీళ్ళు ఇంకించుకోక పోతే ఏ సర్కసులూ పనిచేయవు.  దొడ్బళాపురలో నేను కొంత భూమి తీసుకున్నాను. పదిహైదేళ్ళ క్రిందట. నాలుగెకరాలు. బెంగళూరులోనూ నాకు పొలం  ఉంది. నేను పెద్ద షావుకారునే. మీకు తెలీదు నేనెంత షావుకారుననేది. మీరెవరుండరు నా అంత షావుకారు. అంత పొలము నాకు వైట్ ఫీల్డ్ లో ఉంది. అక్కడ భూమి కొన్నపుడు మట్టి పరీక్ష చేయిస్తే 0.4 శాతం ఉండింది. అంటే వందకేజీలకు నాలుగు కేజీలు ఆర్గానిక్ కార్బన్. 18 ఏండ్లలో 3.2 అయింది, ఒక్క మీటరుకు.  నేనేం చేయలేదు పెద్దగా. రాలిన ఆకులూ వాటికి మంట పెట్టడం మానేసి, చుట్టూ చెట్లు పెంచాను. రాలిన ఆకులను రూపాయినోట్ల మాదిరి చూసుకున్నాను.  దిబ్బలు ఏర్పాటు చేసినాను. రసాయనాలేమీ వాడలేదు. మీకందరికీ తెలిసిందే, అయితే మంత్రం చెప్పుకున్నట్టు రోజూ చెప్పుకోవాల మీరంతా. పోయినచోటల్లా బస్సుల్లో, ప్రయాణాల్లో ఇదే మాట్లాడాలి విజ్ఞానులు, రైతులు.
అందరికీ తెలిసినదే. మనమున్న ఈ వాతావరణంలో డెక్కన్ భూమిలో ఆర్గానిక్ కార్బన్ ఏడాదికి 8 నుంచి 10 వరకూ ఖనిజీకరణ అయిపోతున్నది.దానికి నీడ లేదు, మరుగు లేదు. దానికి తోడు ఇవున్నాయిగదా నైట్రోజనస్ మాన్యూర్స్, సారజనక యుక్త ఎరువులు, యూరియా, అమ్మోనియం సల్ఫేట్. ఇవి వేసినపుడు ఇంకా రెట్టింపు అవుతుంది. గత అరవై ఏళ్ళలో 3 శాతం ఉన్న ఆర్గానిక్ కార్బన్ 0.03; బెదిరిపోతారేమో మీరు. వణుకు పుడుతుందేమో. ఇంక ఎక్కడినుంచి నీరు చాలుతుంది? కాబట్టి దయచేసి గమనించండి. భూమి మిగిలి ఉండాలనుకుంటే ఈ దేశ జనులు ప్రశాంతంగా బతకాలంటే వ్యవసాయంలో చెట్ల పెంపకం ఎక్కువ కావాల. అరణ్యసేద్యం అని ఉంది కదా. చెట్లును ప్రక్కనే పెంచుకోవడానికి ఏ శాసనాలు చెయ్యాలో, ఏ శాసనాలు చేసి దేశంలో ఏమి ఒరిగింది? మన వాళ్ళు ఇచ్చే వెయ్యి, లక్ష కోట్ల వల్ల ఏమి జరిగింది? ఏమీ జరగలేదు. అందుకని శాసనం కాదు స్ఫూర్తి కావాల. జవాబుదారీతనము రావాల. దైవంగా మట్టిని కాపాడదాం.
ఆర్గానిక్ కార్బన్ కనీసం 2శాతం లేకుంటే వ్యవసాయం మనలేదు.
తరువాత ఆవులు, గేదెలు లేకుంటే కూడా వ్యవసాయం మనలేదు. పాలు పాలు అని పోలోమంటూ. అదొక ప్రాణి. ఈ ప్రపంచజనాలను హోమోసిటీ అంటారు. యూరోపియన్, నీగ్రో , భారతీయుడు కానీ, ఈ పసువులకు ఈ పేరెందుకు పెట్టారు మరి? ఆలోచించండి. బాస్, థౌరస్. అడవి పసువులను గోమాతల్లాగా ఎందుకుఅనరు? దానికీ తోక, కొమ్ములు ఉన్నాయి. పాలు ఇస్తుంది. ఈ ప్రాణి తోక 180 డిగ్రీలే తిరుగుతుంది. చుట్టూ తిరగలేదు. ఈగలు కూడా తోలుకోలేదు. ఎందుకంటే అది పుట్టి పెరిగినదేశంలో ఈగలు, దోమలు లేవు. అట్లాంటి ప్రాణిని తెచ్చి 40 డిగ్రీల ఎండలో కట్టేసి, రైతులను ఋణగ్రస్తులను చేస్తున్నారు. నేను ఆంధ్రా లో అనంతపురంలో పని చేస్తాను. అక్కడ రెండు సంస్థలున్నాయి. రూరల్ డెవలప్ మెంట్ ట్రస్ట్ టింబట్లు  అని. టింబట్టు వారితో నాకు 30 ఏండ్ల పరిచయం. వాళ్ళు నాటు పశువులను మాత్రమే పంపిణీ చేసినారు. నాతో వస్తే చూపిస్తా. అతిశయోక్తి మాట్లాడను. గొప్పలు నాకు అవసరం లేదు. నాతో వస్తే రేపే తీసుకుపోయి చూపిస్తాను. నాటు పశువులను 8 ఏండ్లనుంచి పెంచుకుంటున్నవాళ్ళు 60, 70 వేలు సంపాదించుకున్నారు.
సీమ పశువులను 40 శాతం చనిపోయినాయి. మిగిలినవి కసాయివాళ్ళకు అమ్ముకొని  తలెత్తుకోలేకుండా ఉన్నారు. సీమ పశువులు కావాల్నా వద్దా అనేది మీ ఇష్టము. మజ్జిగ, నెయ్యికి పాలు కావాల. కోవా వచ్చింది. అన్నీ వచ్చినాయి. చివర ఒక దరిద్రం వచ్చింది. పన్నీరు అని. పల్లెల్లో కూడా పన్నీరు లేకుండా వంటలు చేయడం లేదు. అంతకన్నా దరిద్రమైన ఆహార పదార్థం మరొకటి లేదు. బొజ్జలు పెరగడానికి. ఏమేమి సైన్సులో ఉన్నాయి నాకు తెలీదు.  అసలంటూ దేశాన్ని పాడుచేయడానికి జనులను రోగిష్ఠులను చేయడానికి ఏ విజ్ఞానం కావాలో అవన్నీ మన దగ్గరకు వచ్చినాయి. అదే నాగరీకత అని అందరం ఒప్పుకున్నాము. మరేమో గోచీలు కట్టుకొమ్మని కాదు. పంచెలు ప్యాంట్లు, టీషర్టులు ఏమన్నా వేసుకోండి. అయితే భూమిని మాత్రం విడిచిపెట్టాకండి. మన పూర్వీకులు ఎంతో అనుభవంతో సామెతలు కట్టినారు.
అప్పుట్లో నా చిన్నతనంలో మా అమ్మ చెప్పేది. అప్పుడూ ఏడాదికి నాలుగు సార్లే తెల్లన్నం వండేవాళ్ళు. రేపు కూడా అన్నమే కావాలని మేము మొండికేస్తే ‘పిండి తిని గట్టిపడినారు. అన్నం తిని మెత్తబడినారు ‘ అనే సామెత అప్పట్లోనే కట్టినారు. పిండి రొట్టెలు తినడం అనాగరీకం అని ఈ స్థితికి వచ్చినాము. నాకు తెలియకడుగుతానూ రెండు వానలు- విత్తుకు ఒకటి,      మళ్ళీ  ఒకటి, ఆ.. పాలు కట్టడానికి ఒకటి పడితే చాలు. ఈ కొర్రలు న్నాయి గదా 35 రోజులలో మూడువానలు పడితే  6,8 సెం.మీ. వాన పడితే, 6 క్వింటాళ్ళు పండించి చూపిస్తాను. రసాయనాలూ వద్దు. ఏ కీటనాశకాలూ వద్దు. మనకు కావలసిన ఏర్పాటంతా ముందే ఉంది. ఆ విత్తనాలు అమ్మే వాళ్ళు రాజకీయాలు చేస్తున్నారు. చేసినారు. బెంగళూరులో రాగి తిననేకూడదని కుట్రలు. చేసినారు. ఎట్టకేలకు ఆ మాట స్థిరపడలేదు. ఈనాడు కొంచెం మేలు. రాగి తింటే గొప్ప అనే కాలం వచ్చింది. హోటల్లో రాగి రొట్టె, రాగి ముద్ద దొరుకుతుంది. అన్నీ మళ్ళీ వస్తాయి. ఎవరూ పేదరికంలో బాధపడవలసిన అవసరం లేదు. పేదరికం అనేది ఎప్పుడంటే మన ఆశను మించి చేతులు చాచాలనుకున్నప్పుడే. 2 రూ. జీతంలో బదికినాను. నాకు బెంగళూరులో 50 కోట్ల ఆస్తి ఉంది. వైట్ ఫీల్డ్ లో వస్తే చూపిస్తాను. యావై కోట్ల ఆస్తి ఉంది నా స్నేహితులొకరు అన్నారు. రెడ్డి గారూ ఆస్థలానికి లారీడు రొక్కము ఇస్తాను. అమ్మకండి అన్నారు. ఇప్పుడు ఆలోచన ఏమంటే మనవళ్ళు అంత డబ్బు తీసుకొని ఏం చేస్తారు అని. 500 ఎకరాలు అడవి పెంచాలని ఆశ. ఈ దొంగలంతా  అడవులు కొట్టి కాఫీతోటలు చేసుకున్నారు. నాకు మాత్రం ఐన్నూరు ఎకరాల అడవి పెంచి ఒక ట్రస్ట్ పెట్టి అప్పగించాలని. ఇంకే ఆశ లేదు జీవితంలో.
మన ఆహార పద్ధతులు మనంమార్చుకోవాలి. చిలకడ దుంప ఒక ఎగ్జిబిషన్ లో పెట్టారు. 76 కేజీలు, ఇంకో దుంప 36 కేజీలు. మా తోటలో ఇంకా ఉంది పంట. వానాకాలం వచ్చేస్తుంది. మొలకలు వచ్చేస్తుంటాయి. ఇంకో దుంప అని 28 కేజీలు ఉంది. దాన్ని నాటేస్తే ఇంక ఈ గడ్డలకు విత్తనాలు పని లేదు, ఎరువులు పని లేదు, క్లోరోనిల్ పనిలేదు, బాంక్ లోను పనిలేదు, సబ్సిడీ ఏమీ అవసరం లేదు. ఒక చిన్న గడ్డ భూమిలో పెట్టేస్తే ఆ భూమి తల్లి 15, 20 కేజీల గడ్డలిస్తుంది. ఇంట్లో కూర చేస్తే అదొక్కటే చాలమ్మా అన్నం, రాగిముద్ద కూడా వద్దు కూరొక్కటే వడ్డించు చాలన్నాను. అంత బాగుందాకూర. మనకిదంతా తిండి కాదు. ఆ దరిద్రపు బర్జర్ , ఇంకోటేదో ఉంది కదా ఇంటికి పంపిస్తారు. హోమ్ డెలివరీ అంట. ఎవరో అన్నారు. రెడ్డిగారూ మీ కుక్కలు కూడా తినవు. ఆమాటెత్తవద్దు . అన్నారు. అదొక గొప్ప హోమ్ డెలివరీ. 150 ఇస్తే వేడివేడిగా ఇంటికి తెచ్చిస్తారంట. మొన్న ఒక హోటల్ ముందు పోతుంటే కనిపించె 70 మోటర్ బైకులు హోమ్ డెలివరీకి. మీరు పాపాలు చేసి సంపాదించిందంతా ఆ దరిద్రానికి తగలబెడుతున్నారు. ఇందులో మనమంతా భాగస్తులమే. తలదించుకోవాల సిగ్గుతో .
కాబట్టీ తప్పుగా మాట్లాడుతున్నానేమో తెలీదు. కడుపు మండి మాట్లాడుతున్నాను. క్షమించండి. ఏమన్నా ప్రభుత్వాలు మేధావులకు మన దేశానికి మేలు చేసే ఉద్దేశమేదన్నా ఉంటే తృణధాన్యాలకు తిరిగి వెళ్ళాల. బీటీ వంకాయ కాదు. నా దగ్గర వంకాయలున్నాయి. 18 రకాలున్నాయి. 8 ఏండ్లనుంచీ వంకాయలు వస్తున్నాయి. వారానికి రెండు కేజీలు. 18 మొక్కలున్నాయి. రెండు అంగళ్ళకు ఇస్తున్నాను మూడు మూడు కేజీలు వారం వారం. కొత్తగా పెట్టినవి ఇంకా పెద్దవైతే పది పది కేజీలు రావచ్చు. వంకాయలు ఇతర మొక్కలపై మనం డ్రాఫ్ట్ చేసి మొక్కగా తేవచ్చు. దానికే ఖర్చు లేదు. ప్లాస్టిక్ పేపరు ఎక్కడైనా దొరుకుతుంది. ఒక బ్లేడుంటే చాలు. వంకాయను ఇంత పొడుగు కోసి చేయవచ్చు. ఇంకే ఊరు కన్నా పోతే తెల్లదో, ఎఱ్ఱదో ఇంకో రకం దొరికితే, దాన్ని డ్రాఫ్ట్ చేసి ఇంకొక కొమ్మ చేయవచ్చు. మీకు పలావుకు, వాంగీబాత్ కు, బజ్జీకి , కావాలో ఇంకేదో ఉంది కదా ఆ నూనెవంకాయ అన్నీ ఒకే చోట దొరుకుతాయి. దీనిమీదే టమేటో వంటివి కూడా ఇట్లే చేయవచ్చు. solanaceae family.  దీనికంతా ఓపిక కావాలంతే, ఆసక్తి ఉండాలి, గౌరవంగా బదుకుదాం అన్న కోరిక కావాల.
దీన్ని (వ్యవసాయాన్ని) విడిచి ఏం చేసినా ఈ దేశం అభివృద్ధి చెందదు. మాన మర్యాద లేకుండా సో వాట్ , ఎవరన్నా మాట్లాడుతుంటే సిగ్గు శరం లేకుండా, మర్యాద లేకుండా సోవాట్? ఎవ్విరిబడీ ఈజ్ లైక్ దట్ . ఎలుక ఉంది, కుక్క ఉంది. పంది ఉంది. పుడతాయి, పిల్లల్ను కంటాయి. చస్తాయి. మనిషి జన్మ ఎత్తి సోవాట్ అనడానికి సిగ్గుండొద్దా?
అందుకే దయచేసి ఒక ప్రామాణిక జీవనాన్ని నడిపే వాళ్ళను గౌరవించండి. అది మానేసి ఏం చేసినా దేశం ముందుకు పోతుందని నాకు నమ్మకం లేదు. కాయకష్టం చేయాల. 78 ఏండ్లు నాకు. నా చేతులు కావాలంటే ముట్టి చూడండి ఒకసారి. వీడు రీలు విడిచేవాడా, రోల్ మాడలా అని మీకే తెలుస్తుంది. ఈ అవకాశం ఇచ్చిన మీకు విన్నపం. మిమ్మల్ని నొప్పించే విధంగా మాట్లాడి ఉంటే క్షమించండి. మిమ్మల్ని నొప్పించాలని కాదు, నా కడుపు మండి మాట్లాడుతున్నాను. ఎవర్నీ అవమానించాలని నా ఉద్దేశ్యం ముమ్మాటికి కాదు. అవకాశం ఇచ్చినందుకు చాలా సంతోషం.
అన్నట్టు మన ట్రైనింగ్ ఇన్స్టిట్యూట్లు ఏం చేస్తుంది? ఏమి దగుల్బాజీ తనం చేస్తున్నాయో తెలుసా? ఏమేమి పేర్లు పెడతారు! ఏరోబిక్ ప్యాడీ కల్టివేషన్ అంట. ఎవరో చేసినవాళ్ళు వాళ్ళ పేరు పెట్టాలని వీళ్ళకు అనిపించదు. వీళ్ళకు కిరీటాలు కావాల ముందు. నవ్వుతారు, చప్పట్లు కొడతారు అని తెలుసును. అవకాశం ఇచ్చినందుకు, సహనంగా విన్నందుకు ధన్యవాదాలు.